مردی که خوابهایم را رنگ میزند.

او رفت و انگار باران که ببارد           می آیدو اینبار باران که ببارد

گندم بسراییم گندم بنویسیم          گندم و به اجبار باران که ببارد

یک اسب می آمدیک اسب پرازاو     هی خاطره تکرار باران که ببارد

من خسته ام آقا این قالی خونی     این داس و این دار باران که ببارد

آمد ولی انگار یک نعش زیاد است    یک نعش که .....بردار باران که ببارد

دوباره  چشمهای من کسی را زیرورو می کرد            و سرب داغ اندامم کشاند او را به پای من

چه احساس قشنگی بود حس خوب دل دادن           خدا دل داد و من دیدم که عاشق شد خدای من

جهازم کل دنیا شد و مهرم یک قیامت بس               همین اندازه کافی بود برای او برای من

خدا برگشت راهش را و نه وعده پس از کوچش         مسیحا امد و این شد تمام ماجرای من

بیا ببین چه به روزم دوباره آوردی

چقدر از پس آن چشمهای ویران گر

مرا و سادگی ام را نگاه می کردی؟

                                                                چقدر فاصله افتاد بین من و شما

                                                                به یاد و خاطره هامان قسم نمی دانم

                                                                میان اینهمه طوفان و وحشت و عصیان

                                                                به گرد پای شما می رسم ؟نمی دانم

تو مست بودی و حتی مرا نمی دیدی

اسیر حلقه ی زنجیرتان شدم آنشب

نمک به زخم عمیقم دوباره پاشیدی

چقدر ساده نمک گیرتان شدم آنشب

                                                               شریک سفره ی خالی من نمی دانی

                                                               چقدر خسته و تنها چقدر دلگیرم

                                                               تو مرده ای و من اینجا همیشه یک پرسش

                                                               هنوز زنده ام اقا چرا نمی میرم؟

 و مثل دخترکان ولایت بالا

که کل عمر فقط شیر گاو می دوشند

و زیر پای همین گاوهای شیر افشان

لباس نرم و سپید عروس می پوشند

                                                               عروس حجله ی چشمانتان شدم آقا

                                                               بیا ببین چه به روزم دوباره آوردی

                                                               تو رفته ای و من اینجا کنار خاطره ات

                                                               تو رفته ای ولی افسوس بر نمی گردی

دنیای آرام مرا یک عمر آشفت

آن مرد در باران می آید حرف خوبیست

اما کسی از رفتنش چیزی نمیگفت

                                                              وقتی تو رفتی یاد تو مهمان من بود

                                                             با او نشستم یک شکست مشت خوردم              

                                                             رفتم درون کودکیهایم بمانم

                                                             مثل تمام نامه ها برگشت خوردم

من معنی پنهانی این واژه هایم

رنج و عذاب و بی تو بودن های ممتد

مجموعه ای از هر چه زیبا نیست حتی

تاثیر تلخ جمله ی هرگز نیامد

                                                           تکلیف شبها را معلم جای باران

                                                          باید غم و رنج و عذاب و ترس میداد

                                                          باید مرا جای تمام خواندنی ها

                                                          توی کتاب کودکی تان درس میداد

یکی نبود و اگر بود فکررفتن بود                            یکی که بود و اگر هم نبودحتمابود

لبان دختر قصه هنوزمی خندید                                هنوزتوی نگاهش ستاره روشن بود

صدای پای کسی توی باورش پیچید               درست نیمه ی شب بود وهشت بهمن بود

گذشت سال عجیبی پرازمن وتووما                         چقدرخسته از این بازی توو من بود

کنار قبر خودش عاشقانه زانو زد                                کنار قبر زنی که هنوزیک زن بود

و زن چه واژه تلخیست تلخ مثل غزل                همان غزل که ردیفش همیشه رفتن بود

و رفت توی مه سرد کوچه ها گم شد                   کسی که بود و اگر هم نبود حتما بود

من را کسی هل داد توی چشمهايت

                                                  رفتم شبی بر باد توی چشمهايت

هر چندرفتی در سکوت اما کسی ديد

                                                  يک عالمه فرياد توی چشمهايت 

آنقدر شيرينی که مدفون است انگار

                                                 صد بيستون فرياد توی چشمهايت

يک شب ترا تا بی کرانها می کشاند

                                                اين عشق مادر زاد توی چشمهايت

آيينه هم می گفت وقتی که ترا ديد

                                                عکس خدا افتاد توی چشمهايت

من داشتم بی اعتنا رد می شدم حيف

                                               من را کسی هل داد توی چشمهايت

سلام و آغاز.....

 من با تمام سیب ها امسال میرسم